Kahire'nin Kasr el-Ayni caddesi bir aydan fazla süredir aynı anda birkaç eylemci işçi grubuna ve bugüne kadar devlete seslerini duyuramamış diğer protestoculara ev sahipliği yapıyor. Battaniyelerini ve azıklarını alarak kaldırıma yerleşen gruplardan biri taleplerinde bir aşama kaydedip eylemine son verdiğinde, yerini hemen yeni gruplar alıyor.

Eylem 8 Şubat’ta, grevdeki Tanta İplik ve Yağ Fabrikası işçilerinin hükümeti protesto etmek için parlamento önüne taşınmasıyla başladı. Mısır’da şimdiye kadar özelleştirilen en büyük kamu kuruluşlarından biri olan Tanta fabrikası, 3 milyar Mısır pound’u değer biçilmesine karşın sadece 83 milyon pound bedelle Suudi bir iş adamına devredilmişti. Geçen seneden beri sürdürdükleri grevden yeterli sonuç alamayan işçilerin kapıya dayanması, Parlamento’da yumruklaşmalara kadar varan kavgalara yol açtı. Tanta işçileri 15 günlük direnişin sonunda alel acele kendilerine sunulan erken emeklilik paketini kabul ederek caddeden ayrılırken, arkalarında emek mücadelesinin yeni adresi olan bir cadde bıraktılar.

"Burada hepimiz kardeşiz"
Yabancı patronu arkasında dağlar gibi borç bırakarak kaçtığı için açıkta kalan tekstil işçilerinden aylardır maaş alamayan tarım makine fabrikası çalışanlarına kadar, çoğu özelleştirme mağduru değişik işçi grupları haftalardır bu caddede yaşıyor. Son olarak aralarına devletten biraz olsun destek isteyen engelli toplulukları da katılmış durumda. Hepsinin talepleri ve şikayetleri farklı olsa da, gruplar örgütlü bir dayanışma sergiliyor. Tekstil işçisi Ayman Ahmed Hamdi, aralarındaki birlikteliği “Burada hepimiz kardeşiz, birbirimizi anlıyoruz” diyerek açıklıyor.

Sendikaların devlet kuruluşu sayıldığı ve ilk (ve şimdilik tek) bağımsız sendikanın ancak 2008 yılında kurulabildiği Mısır’da, işçiler sendikal yapının kendilerine destek değil köstek olmasından da şikayetçi. Özelleştirmelerin sınırsız ve kuralsız bir şekilde gerçekleştirildiğine, bu süreçte işçi haklarının hiç gündeme getirilmediğine dikkat çekiyorlar.

Uluslararası sermaye özelleştirmelerden memnun
On yılların birikimini elden çıkararak 2005-2008 arasında yıllık ortalama % 7 ‘büyüme’ gösteren Mısır İMF, Dünya Bankası ve Dünya Ekonomik Forumu gibi sermaye merkezlerinin övgüsünü kazanmakta. Fakat ülkede çok küçük bir kesimin işine yarayan bu ekonomik gelişme çizgisi yalnız işçileri değil, hayatın pahalılaşması yüzünden geniş halk kesimlerini de hızla yoksullaştırmakta.

Toplumsal gösterilere çok ağır şiddet uygulamasıyla bilinen Hüsnü Mubarek rejiminin biraz da Mubarek’in sağlık sorunları ve diktatörün yerine uygun bir aday bulma çekişmeleri yüzünden şimdilik polis gücünü devreye sokmaması işçi hareketi için bir fırsat yaratıyor. Kasr el-Ayni caddesindeki eylemlerin yaz boyunca süreklilik kazanması olası görünüyor.

(soL - Dış Haberler)